ساحران، هرگز روى رستگارى را نمى‌بينند، و جز براى پول و ثروت و مقام و منافع شخصى كار نمى‌كنند.
در حالى كه هدف انبياء، هدايت، منافع خلق خدا، و اصلاح جامعه انسانى در تمام جنبه‌هاى معنوى و مادّى است.
***
فرعونيان وقتى در برابر ادله قاطع موسى‌ قرار گرفتند طريق اتهام را دنبال نموده، سيل تهمت خود را به سوى «موسى‌» ادامه دادند، و صريحاً به او گفتند:
«آيا تو آمده‌اى كه ما را از آنچه پدران و نياكانمان را بر آن يافتيم منصرف سازى»؟
«قالُوا أَ جِئْتَنا لِتَلْفِتَنا عَمَّا وَجَدْنا عَلَيْهِ آباءَنا».
در واقع بتِ «سنت‌هاى نياكان»، و عظمت خيالى و افسانه‌اى آنها را پيش كشيدند، تا افكار عامه را نسبت به «موسى‌» و «هارون» بدبين كنند؛ كه آنها مى‌خواهند با مقدسات جامعه و كشور شما بازى كنند.
و ادامه دادند، دعوت شما به دين و آئين خدا دروغى بيش نيست، اينها همه دام است، و نقشه‌هاى خائنانه، «مى‌خواهيد بزرگى و رياست در اين سرزمين از آنِ شما باشد» «وَ تَكُونَ لَكُمَا الْكِبْرِياءُ فِي الأَرْضِ».
آنها، چون خود هر تلاش و كوششى داشتند براى حكومت ظالمانه بر مردم بود، ديگران را نيز چنين مى‌پنداشتند، و تلاش‌هاى مصلحان و پيامبران را همين گونه تفسير مى‌كردند و آنها را به همين هدف متهم مى‌ساختند.
لذا اضافه كردند اما بدانيد: «ما به شما دو نفر هرگز ايمان نمى‌آوريم» «وَ ما نَحْنُ لَكُما بِمُؤْمِنينَ»؛ زيرا دست شما را خوانده‌ايم، و از نقشه‌هاى تخريبيتان آگاهيم.
و اين نخستين مرحله مبارزه آنها با «موسى‌» عليه السلام بود.
***