تفسير:
بخشى از مبارزات موسى‌ و هارون
در ذكر داستان‌هاى انبياء و امت‌هاى پيشين به عنوان الگوها و نمونه‌هاى زنده، نخست، سخن از «نوح»، عليه السلام و پس از آن، پيامبران بعد از «نوح»، به ميان آمد، اكنون در اين آيات، نوبت «موسى‌» و «هارون» عليهما السلام و مبارزات پى‌گيرشان با «فرعون» و فرعونيان است.
در نخستين آيه مى‌فرمايد: «سپس بعد از رسولان پيشين، موسى‌ و هارون را به سوى فرعون و ملأِ او، همراه با آيات و معجزات فرستاديم» «ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسى‌ وَ هارُونَ إِلى‌ فِرْعَوْنَ وَ مَلْائِهِ بِآياتِنا».»

«مَلأ» چنان كه سابقاً هم اشاره كرَده‌ايم، به اشراف پر زرق و برق گفته مى‌شود، كه ظاهرشان چشم پر كن، و حضورشان در اجتماع در همه جا ديده مى‌شود، و معمولًا در آياتى از قبيل آيات مورد بحث، به معنى دار و دسته و اطرافيان و مشاوران مى‌آيد.
و اگر مى‌بينيم تنها سخن از بعثت «موسى‌» عليه السلام به سوى «فرعون» و «مَلأ» به ميان آمده، در حالى كه «موسى‌» عليه السلام مبعوث به همه فرعونيان و «بنى‌اسرائيل» بود؛ به خاطر آن است كه: نبض جامعه‌ها در دست هيئت‌هاى حاكمه و دارو دسته آنها است، و آنان هستند كه امت‌ها را فاسد مىكنند، بنابراين هر برنامه اصلاحى و انقلابى، اول بايد آنها را هدف‌گيرى كند، چنان كه آيه ١٢ سوره «توبه» نيز مى‌گويد: فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ: «با سردمداران كفر پيكار كنيد».
اما فرعون و فرعونيان، از پذيرش دعوت موسى‌ و هارون سر باز زدند، و از اين كه «در برابر حق سر تسليم فرود آورند، تكبّر ورزيدند» «فَاسْتَكْبَرُوا».