نيستيم و كارمان يكنواخت نمى‌باشد؟
فرمود: نه، آنها مسئوليت‌هائى بر دوش دارند كه شما نداريد، و تن به مشكلاتى مى‌دهند كه شما نمى‌دهيد». «١»
در كتاب «كمال الدين»، از «ابو بصير» از امام صادق عليه السلام نقل شده كه فرمود:
طُوبى‌ لِشِيْعَةِ قائِمِنا أَلْمُنْتَظِرِيْنَ لِظُهُورِهِ فِى غَيْبَتِهِ، وَ الْمُطِيْعِينَ لَهُ فِى ظُهُورِهِ، أُولئِكَ أَوْلِياءُ اللَّهِ الَّذِيْنَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ:
«خوشا به حال پيروان قائم ما، كه در غيبتش (با خود سازى) انتظار ظهورش را مى‌كشند، و به هنگام ظهورش مطيع فرمان اويند، آنها اولياى خدا هستند، همانها كه نه ترسى دارند و نه غمگين مى‌شوند». «٢»
يكى از دوستان امام صادق عليه السلام نقل مى‌كند: امام عليه السلام فرمود: پيروان اين مكتب، در لحظات آخر عمر چيزهائى مى‌بينند، كه چشمشان با آن روشن مى‌شود.
راوى مى‌گويد: من اصرار كردم چه چيز مى‌بينند؟ و اين سخن را بيش از ده بار تكرار كردم، ولى در هر بار امام تنها به اين جمله قناعت مى‌كرد: «مى‌بينند» ...!
در آخر مجلس رو به سوى من كرد، و مرا صدا زد! فرمود: مثل اين كه اصرار دارى بدانى چه چيز را مى‌بينند؟
عرض كردم: آرى قطعاً! ... سپس گريستم.
امام به حال من رقت كرده گفت: آن دو را مى‌بينند.
اصرار كردم كدام دو نفر؟