او را شكنجه مى‌دهد، لذا هنگامى كه بيدار مى‌شود، همچون «يزيد»: ما لِى وَ لِلْحُسَيْنِ: «مرا با حسين چكار»؟ «١»
و يا همچون «حجّاج»: ما لِى وَ لِسَعِيْدِ بْنِ جُبَيْر: «مرا با سعيد بن جبير چه كار»؟! «٢» مى‌گويد.
***
٢- در ذيل آيات فوق، روايات جالبى از ائمه اهل بيت عليهم السلام وارد شده است، كه به بعضى از آنها اشاره مى‌كنيم:
امير مؤمنان على عليه السلام آيه «أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ ...» را تلاوت فرمود، و سپس از ياران خويش سؤال كرد: مى‌دانيد «اولياء اللَّه» چه اشخاصى هستند؟
عرض كردند: اى امير مؤمنان! شما خودتان بفرمائيد كه آنان كيانند؟
امام فرمود:
هُمْ نَحْنُ وَ أَتْباعُنا فَمَنْ تَبِعَنا مِنْ بَعْدِنا طُوبى‌ لَنا، وَ طُوبى‌ لَهُمْ أَفْضَلُ مِنْ طُوبى‌ لَنا،
قالُوا يا أَمِيْرَ الْمُؤْمِنِيْنَ ما شَأْنُ طُوبى‌ لَهُمْ أَفْضَلُ مِنْ طُوبى‌ لَنا؟ أَ لَسْنا نَحْنُ وَ هُمْ عَلى‌ أَمْرٍ؟
قالَ: لا، إِنَّهُمْ حُمِّلُوا ما لَمْ‌تُحْمَلُوا عَلَيْهِ، وَ أَطاقُوا ما لَمْ‌تُطِيْقُوا!:
«دوستان خدا، ما و پيروان ما كه بعد از ما مى‌آيند هستند، خوشا به حال ما، و بيشتر از آن، خوشا به حال آنها.
بعضى پرسيدند: چرا بيشتر از ما؟ مگر ما و آنها هر دو پيرو يك مكتب