لايُظْلَمُونَ».
اين جمله تأكيدى است بر روش قرآن در همه جا، در زمينه مجازات و عدالت؛ زيرا تأكيدهاى آيه گذشته در زمينه مجازات، ممكن است اين توهّم را براى افراد غافل به وجود آورد كه: مسأله انتقام‌جوئى در كار است، لذا قرآن نخست مى‌گويد: داورى ميان آنها با عدالت مى‌شود، و باز تأكيد مى‌كند كه: ظلم و ستمى بر آنها نخواهد رفت.
***
سپس براى اين كه مردم اين وعده‌ها و تهديدهاى الهى را به شوخى نگيرند، و فكر نكنند خداوند از انجام اينها عاجز است، اضافه مى‌كند: «آگاه باشيد! آنچه در آسمان‌ها و زمين است از آنِ خدا است» «أَلا إِنَّ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ الأَرْضِ».
مالكيت و حكومت او تمام جهان هستى را فرا گرفته، و هيچ كس نمى‌تواند از كشور او بيرون رود و يا او را از مجازات باز دارد.
و به عنوان هشدار اعلام مى‌كند: «آگاه باشيد! وعده خداوند در مورد مجازات مجرمان حق است، هر چند بسيارى از مردم كه ناآگاهى، سايه شوم بر روانشان افكنده اين حقيقت را نمى‌دانند» «أَلا إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لايَعْلَمُونَ».
***
در آخرين آيه مورد بحث نيز، تأكيد مجددى روى همين مسأله حياتى است مى‌گويد: «خداوند است كه زنده مى‌كند، و او است كه مى‌ميراند» «هُوَ يُحْيي‌ وَ يُميتُ».
بنابراين، هم توانائى بر مرگ و ميراندن بندگان دارد، و هم زنده كردن آنها