آن شود».
تأكيدهائى كه در آيه به چشم مى‌خورد قابل توجه است:
از يكسو «سوگند».
و از سوى ديگر كلمه «انّ» و «لام تأكيد».
و از سوى سوم جمله «وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزينَ»، همه اينها تأكيد مى‌كند كه: به هنگام ارتكاب جرم‌هاى سنگين، مجازات الهى حتمى است و تخطّى‌ناپذير!
***
در آيه بعد، روى عظمت اين مجازات، مخصوصاً در قيامت تكيه كرده مى‌فرمايد: آن چنان عذاب الهى وحشتناك و هول‌انگيز است كه، «اگر هر يك از ستمكاران مالك تمام ثروت‌هاى روى زمين باشند، حاضرند همه آن را بدهند تا از اين كيفر سخت رهائى يابند» «وَ لَوْ أَنَّ لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ ما فِي الأَرْضِ لَافْتَدَتْ بِهِ». «١»

آنها حاضرند، بزرگ‌ترين رشوه‌اى را كه مى‌توان تصور كرد، براى رهائى از چنگال عذاب الهى بدهند، اما كسى از آنها نمى‌پذيرد، تا سر سوزنى از مجازاتشان بكاهد.
بعضى از اين مجازات‌ها مادّى و برخى جنبه معنوى دارد، لذا مى‌فرمايد:
«آنها با مشاهده عذاب الهى پشيمان مى‌شوند، ولى از اظهار ندامت، كه مايه رسوائى بيشتر در برابر رقيبان مجرم يا پيروانشان مى‌شود، خوددارى مى‌كنند» «وَ أَسَرُّوا النَّدامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذابَ».
پس از آن، تأكيد مى‌كند: «با همه اين احوال، در ميان آنها به عدالت داورى مى‌شود، و ظلم و ستمى درباره آنان نخواهد شد» «وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَ هُمْ