كرده، مى‌گويد:
«منافقان مى‌ترسند كه بر ضد آنها سوره‌اى نازل شود، و آنان را نسبت به آنچه در دل دارند آگاه سازد» «يَحْذَرُ الْمُنافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِما في‌ قُلُوبِهِمْ».
ولى عجيب اين كه، بر اثر شدت لجاجت و دشمنى، باز هم دست از استهزاء و تمسخر نسبت به كارهاى پيامبر صلى الله عليه و آله برنمى‌داشتند، لذا خداوند در پايان اين آيه به پيامبرش مى‌فرمايد: «به آنها بگو: هر چه مى‌خواهيد استهزاء كنيد، اما بدانيد خدا آنچه را از آن بيم داريد آشكار مى‌سازد، و شما را رسوا مى‌كند»! «قُلِ اسْتَهْزِئُوا إِنَّ اللَّهَ مُخْرِجٌ ما تَحْذَرُونَ».
البته جمله: اسْتَهْزِئُوا «مسخره كنيد» از قبيل امر براى تهديد است، همانند اين كه انسان به دشمنش مى‌گويد: «هر قدر كارشكنى و اذيت و آزار در قدرت دارى بكن، پاسخ آنها را يك جا خواهم داد اين گونه تعبيرات، در مقام تهديد ذكر مى‌شود.
ضمناً، بايد توجه داشت: از آيه فوق استفاده مى‌شود، منافقان در دل، از حقانيت دعوت پيامبر صلى الله عليه و آله با خبر بودند، و ارتباط او را با خدا به خوبى مى‌دانستند، ولى با اين حال، بر اثر لجاج و عناد و دشمنى با حق، به جاى اين كه در برابر او تسليم باشند، كارشكنى مى‌كردند، به همين دليل، قرآن مى‌گويد:
منافقان از اين بيم داشتند كه: آياتى بر ضد آنها نازل شود، و مكنون خاطرشان را آشكار سازد.
توجه به اين نكته نيز لازم است كه: جمله «تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ»، مفهومش اين نيست كه، اين گونه آيات بر منافقان نازل مى‌شد، بلكه منظور اين است: درباره آنها و بر ضد آنها بوده، هر چند بر شخص پيامبر نازل مى‌گرديد.
***