رستاخيز و ملاقات پروردگار را تكذيب كردند، زيان بردند» «قَدْ خَسِرَ الَّذينَ كَذَّبُوا بِلِقاءِ اللَّهِ»، و تمام سرمايه‌هاى وجود خود را از دست دادند، بى آن كه نتيجه‌اى بگيرند.
«و اينها به خاطر اين تكذيب و انكار و اصرار بر گناه و لجاجت، آمادگى هدايت نداشتند» «وَ ما كانُوا مُهْتَدينَ».
چرا كه قلبشان تاريك، و روحشان ظلمانى بود.
***
در آيه بعد به عنوان تهديد كفار، و تسلّى خاطر پيامبر صلى الله عليه و آله چنين مى‌فرمايد:
«اگر ما قسمتى از مجازات‌هائى را كه به آنها وعده داده‌ايم به تو نشان دهيم، و در زمان حيات خود، عذاب و مجازات آنها را ببينى، و يا اگر پيش از آن كه به چنين سرنوشتى گرفتار شوند تو را از اين دنيا ببريم، به هر حال بازگشتشان به سوى ما است، و خداوند شاهد و گواه اعمالى است كه انجام مى‌دادند» «وَ إِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ اللَّهُ شَهيدٌ عَلى‌ ما يَفْعَلُونَ».
***
و در آخرين آيه مورد بحث، يك قانون كلّى درباره همه پيامبران، و از جمله پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله، و همه امت‌ها، از جمله امتى كه در عصر پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌زيسته‌اند بيان كرده، مى‌گويد: «هر امتى رسول و فرستاده‌اى از طرف خدا دارد» «وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ رَسُولٌ».
و مى‌افزايد: «هنگامى كه فرستاده آنها آمد و ابلاغ رسالت كرد، (و گروهى در برابر حق تسليم شدند و پذيرفتند، و گروهى به مخالفت و تكذيب برخاستند)، با عدالتش در ميان آنها داورى مى‌شود، و هيچ كدام از آنها مورد ستم واقع نمى‌شوند» «فَإِذا جاءَ رَسُولُهُمْ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَ هُمْ لايُظْلَمُونَ»، مؤمنان و