با شگفتى فوق‌العاده مى‌بينيم: اين آيات- كه سال نزولشان معلوم است- درست در همان ستون‌هايى قرار مى‌گيرند كه، در اين جدول از نظر معدل طول آيات ويژه هر سال، فرض شده‌اند! (دقت كنيد).
آنچه جالب‌تر است: پيدا شدن دو سه مورد استثنائى است، به اين معنى كه:
سوره «مائده»، آخرين سوره بزرگى است كه نازل شده است، در حالى كه چند آيه از آن طبق فرمول، بايد در سال‌هاى اوليه نازل شده باشد.
پس از تحقيق در متون تفاسير و روايات اسلامى، اقوال مفسران معتبرى را مى‌يابيم كه گفته‌اند:
اين چند آيه در اوايل نازل شده، اما از نظر تدوين، به دستور پيامبر صلى الله عليه و آله در سوره «مائده» جاى داده شده است، به اين طريق مى‌توان، سال نزول هر آيه را از روى اين ملاك رياضى تعيين كرد، و قرآن را بر حسب سال نزول نيز تدوين نمود!
چه سخنورى است در عالم، كه بتوان از روى طول عبارت، سال اداى هر جمله‌اش را معين كرد؟ به خصوص كه اين متن، كتابى نباشد كه مثل يك اثر علمى يا ادبى، نويسنده‌اش آن را در يك مدت معين و پيوسته نوشته، و بر زبانش رفته باشد، و به ويژه كتابى نباشد كه نويسنده‌اش در يك موضوع- يا حتى يك زمينه تعيين‌شده‌اى- تأليف كرده باشد، بلكه مسائل گوناگونى باشد كه، به تدريج بر حسب نياز جامعه، و در پاسخ به سؤالاتى كه عنوان مى‌شود، حوادث يا مسائلى كه در مسير مبارزه طولانى مطرح مى‌شود، به وسيله رهبر بيان، و سپس جمع‌آورى و تنظيم شده باشد. «١»
بلكه به گفته بعضى از مفسران، آهنگ مخصوص لغات و كلمات قرآن نيز،