مذاهب آسمانى وجود دارد، ولى سخن از اصول اساسى آنها است، كه همه جا هماهنگ است.
***
در آيه بعد، دليل سومى بر اصالت قرآن ذكر كرده مى‌فرمايد: «آنها مى‌گويند: اين قرآن را پيامبر صلى الله عليه و آله به دروغ به خدا نسبت داده، به آنها بگو: اگر راست مى‌گوئيد شما هم يك سوره مثل آن را بياوريد، و از هر كس مى‌توانيد- غير از خدا- براى همكارى دعوت كنيد» (ولى هرگز توانائى بر اين كار را نخواهيد داشت، به همين دليل ثابت مى‌شود اين كتا وحى آسمانى است) «أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِثْلِهِ وَ ادْعُوا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ».
اين آيه، از جمله آياتى است كه با صراحت اعجاز قرآن را بيان مى‌كند، نه تنها همه قرآن را، بلكه حتى اعجاز يك سوره را، و از همه جهانيان بدون استثناء دعوت مى‌كند: اگر معتقدند اين آيات از طرف خدا نيست، همانند آن، و يا لااقل همانند يك سوره آن را بياورند!
و همان گونه كه سابقاً بيان كرديم، «١» در آيات قرآن،
گاهى «تحدّى»، يعنى دعوت به مبارزه نسبت به مجموع قرآن،
گاهى به ده سوره،
و گاهى به يك سوره شده است، و اين نشان مى‌دهد: جزء و كلّ قرآن همه اعجاز است.
و از آنجا كه سوره معينى ذكر نشده، هر سوره از قرآن را نيز شامل مى‌شود.
البته، شك نيست كه اعجاز قرآن، منحصر به جنبه فصاحت و بلاغت و