نخست مى‌فرمايد: به مشركان و بت‌پرستانى كه در بيراهه سرگردانند «بگو:
چه كسى شما را از آسمان و زمين روزى مى‌دهد»؟ «قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّماءِ وَ الأَرْضِ».
«رزق» به معنى عطا و بخشش مستمر است، و از آنجا كه بخشنده تمام مواهب در حقيقت خدا است، «رازق» و «رزّاق» به معنى حقيقى، تنها بر او اطلاق مى‌شود.
و اگر اين كلمه در غير مورد او به كار رود، بدون شك جنبه مجازى دارد، همانند آيه ٢٣٣ سوره «بقره» كه در زمينه زنان شيرده مى‌گويد: وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ كِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ: «پدران موظفند زنانى كه فرزندانشان را شير مى‌دهند، به طور شايسته روزى دهند و لباس بپوشانند».
اين نكته نيز لازم به يادآورى است كه: بيشتر روزى‌هاى انسان از آسمان است.
باران حيات‌بخش از آسمان مى‌بارد.
و هوا كه مورد نياز همه موجودات زنده است نيز بر فراز زمين قرار گرفته.
و از همه مهم‌تر، نور آفتاب كه بدون آن هيچ موجود زنده و هيچ گونه حركت و جنبشى در سرتاسر زمين وجود نخواهد داشت، از آسمان است، و حتى حيوانات اعماق درياها از پرتو نور آفتاب زنده‌اند؛ زيرا مى‌دانيم:
غذاى بسيارى از آنها، گياهان بسيار كوچكى است كه در لابلاى امواج، در سطح اقيانوس، در برابر تابش نور آفتاب رشد و نموّ مى‌كند، و قسمت ديگرى از آن حيوانات، از گوشت ديگر حيوانات دريا، كه به وسيله آن گياهان تغذيه شده‌اند استفاده مى‌كنند.
ولى زمين، تنها به وسيله مواد غذائى خود، ريشه گياهان را تغذيه مى‌كند، و