تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤

جاى ضمير مفرد، ضمير تثنيه آوردى، گفتى: هر كه آن دو را مخالفت كند). «١»
***
در آيه بعد، اين گونه افراد منافق را، شديداً تهديد مى‌كند، و مى‌گويد: «مگر نمى‌دانند كسى كه با خدا و رسولش دشمنى و مخالفت كند براى او آتش دوزخ است كه جاودانه در آن مى‌ماند» «أَ لَمْ‌يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحادِدِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نارَ جَهَنَّمَ خالِداً فيها».
سپس، براى تأكيد، اضافه مى‌كند: «اين رسوائى و ذلت بزرگى است» «ذلِكَ الْخِزْيُ الْعَظيمُ».
«يُحادِد» از ماده «محادّة»، و از ريشه «حدّ» است، كه، به معنى طرف و نهايت چيزى مى‌باشد، و از آنجا كه افراد دشمن و مخالف، در طرف مقابل قرار مى‌گيرند، اين ماده (محادّة) به معنى عداوت و دشمنى نيز آمده است، همان گونه كه در گفتگوهاى روزمره، كلمه «طرفيت» را، به معنى «مخالفت و دشمنى» به كار مى‌بريم.
***