تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢١
از اين گرفتارى نجات دهى، حتماً از سپاسگزاران خواهيم بود»!
٢٣- اما هنگامى كه آنها را رهائى بخشيد، (باز) به ناحق، در زمين ستم مىكنند. اى مردم! ستمهاى شما، به زيان خود شماست! از زندگى دنيا بهره (مىبريد)، سپس بازگشت شما به سوى ماست؛ و ما، شما را به آنچه عمل مىكرديد، خبر مىدهيم!
تفسير:
به هنگام مشكلات به خدا روى مىآورند
در اين آيات، باز سخن از عقائد و كارهاى مشركان، و سپس دعوت آنها به توحيد و نفى هر گونه شرك است.
آيه نخست، اشاره به يكى از نقشههاى جاهلانه مشركان كرده، مىفرمايد:
«هنگامى كه مردم را براى بيدارى و آگاهى، گرفتار مشكلات و زيانهائى مىسازيم، سپس آن را بر طرف ساخته، طعم آرامش و رحمت خود را به آنها مىچشانيم، به جاى اين كه متوجه ما شوند، اين آيات و نشانهها را به باد مسخره و استهزاء گرفته، و يا با توجيهات نادرست در مقام انكار آنها بر مىآيند «وَ إِذا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُمْ إِذا لَهُمْ مَكْرٌ في آياتِنا».
مثلًا بلاها و مشكلات را به عنوان غضب بتها، و نعمت و آرامش را دليل بر شفقت و محبت آنان مىگيرند، و يا به طور كلّى همه را معلول يك مشت تصادف مىشمرند.
كلمه «مكر» در آيه فوق، كه به معنى هر گونه چارهانديشى است، اشاره به توجيهات ناروا و راههاى فرارى است كه مشركان در برابر آيات پروردگار و ظهور بلاها و نعمتها مىانديشيدند.
اما خداوند به وسيله پيامبرش، به آنها چنين هشدار مىدهد: «به آنها بگو: