٦٢ يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَكُمْ لِيُرْضُوكُمْ وَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَحَقُّ أَنْ يُرْضُوهُ إِنْ كانُوا مُؤْمِنينَ
٦٣ أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحادِدِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نارَ جَهَنَّمَ خالِداً فيها ذلِكَ الْخِزْيُ الْعَظيمُ
ترجمه:
٦٢- آنها براى شما به خدا سوگند ياد مى‌كنند، تا شما را راضى سازند؛ در حالى كه شايسته‌تر اين است كه خدا و رسولش را راضى كنند، اگر ايمان دارند!
٦٣- آيا نمى‌دانند هر كس با خدا و رسولش دشمنى كند، براى او آتش دوزخ است؛ جاودانه در آن مى‌ماند؟! اين، همان رسوائى بزرگ است!
شأن نزول:
از گفتار بعضى از مفسران چنين استفاده مى‌شود: دو آيه فوق، مكمّل آيه گذشته است، و طبعاً در همان شأن نزول نازل شده، ولى جمعى ديگر از مفسران، شأن نزول ديگرى براى اين دو آيه نقل كرده‌اند و آن اين كه:
هنگامى كه در نكوهش تخلف‌كنندگان از غزوه «تبوك»، آياتى نازل شد، يكى از منافقان گفت: به خدا سوگند اين گروه، نيكان و اشراف ما هستند، اگر آنچه را «محمّد» صلى الله عليه و آله درباره آنها مى‌گويد، راست باشد، اينها از چهارپايان هم بدترند، يكى از مسلمانان، اين سخن را شنيد و گفت: به خدا آنچه او مى‌گويد، حق است، و تو از چهارپا بدترى!