تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨١
سپس اضافه مىكند: اين آفرينش و اين گردش «مهر» و «ماه»، سرسرى و از بهر بازيگرى نيست «خداوند آن را جز به حق نيافريده» «ما خَلَقَ اللَّهُ ذلِكَ إِلَّا بِالْحَقِّ».
و در پايان آيه تأكيد مىكند كه: «خدا آيات و نشانههاى خود را براى آنها كه مىفهمند و درك مىكنند شرح مىدهد» «يُفَصِّلُ الآْياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ».
اما بىخبران بىبصر، چه بسيار از كنار همه اين آيات و نشانههاى پروردگار مىگذرند، و كمترين چيزى از آن درك نمىكنند.
***
در آيه دوم، به قسمتى ديگر از نشانهها و دلائل وجود پروردگار در آسمان و زمين پرداخته مىفرمايد: «در آمد و شدِ شب و روز، و آنچه خداوند در آسمان و زمين آفريده است، نشانههائى است براى گروهى كه مىخواهند پرهيزكار باشند» «إِنَّ في اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ ما خَلَقَ اللَّهُ فِي السَّماواتِ وَ الأَرْضِ لآَياتٍ لِقَوْمٍ يَتَّقُونَ».
نه تنها خود آسمانها و زمين از آيات خدا است، بلكه تمام ذرات موجوداتى كه در آنها وجود دارد، هر يك آيتى و نشانهاى محسوب مىشود، اما تنها كسانى آنها را درك مىكنند كه، در پرتو تقوا و پرهيز از گناه، صفاى روح و روشنبينى يافته، و مىتوانند چهره حقيقت و جمال يار را ببينند.
***
نكتهها:
١- تفاوت معنى «ضياء» و «نور»
در اين كه ميان «ضياء» و «نور» چه تفاوتى است، مفسران گفتگوى فراوان دارند.