٥ هُوَ الَّذي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِياءً وَ الْقَمَرَ نُوراً وَ قَدَّرَهُ مَنازِلَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنينَ وَ الْحِسابَ ما خَلَقَ اللَّهُ ذلِكَ إِلَّا بِالْحَقِّ يُفَصِّلُ الآْياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ٦ إِنَّ في‌ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ ما خَلَقَ اللَّهُ فِي السَّماواتِ وَ الأَرْضِ لآَياتٍ لِقَوْمٍ يَتَّقُونَ
ترجمه:
٥- او كسى است كه خورشيد را روشنائى، و ماه را نور قرار داد؛ و براى آن منزلگاه‌هائى مقدّر كرد، تا عدد سال‌ها و حساب (كارها) را بدانيد؛ خداوند اين را جز به حق نيافريده؛ او آيات (خود را) براى گروهى كه اهل دانشند، شرح مى‌دهد!
٦- مسلماً در آمد و شدِ شب و روز، و آنچه خداوند در آسمان‌ها و زمين آفريده، آيات (و نشانه‌هائى) است بر گروهى كه پرهيزگارند (و حقايق را مى‌بينند).
تفسير:
گوشه‌اى از آيات عظمت خدا
در آيات گذشته، اشاره كوتاهى به مسأله مبدأ و معاد شده بود، ولى از اين آيات به بعد، اين دو مسأله اصولى، كه مهم‌ترين پايه دعوت انبياء بوده است، به طور مشروح مورد بحث قرار مى‌گيرد، و به تعبير ديگر: آيات آينده نسبت به گذشته، از قبيل تفصيل و اجمال است.
نخستين آيه مورد بحث، اشاره به قسمت‌هائى از آيات عظمت خدا در