عدالت پاداش دهد، بى آن كه كوچك‌ترين اعمال آنها از نظر لطف و مرحمت او مخفى و بى اجر بماند» «لِيَجْزِيَ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ بِالْقِسْطِ».
اما بايد بدانند «براى آنها كه راه كفر و انكار پوئيدند، (مجازاتى دردناك و)، نوشيدنى از مايعى گرم و سوزان، و عذاب اليم است به خاطر آن كه كفر مى‌ورزيدند» «وَ الَّذينَ كَفَرُوا لَهُمْ شَرابٌ مِنْ حَميمٍ وَ عَذابٌ أَليمٌ بِما كانُوا يَكْفُرُونَ».
چرا كه عمل صالحى نداشته‌اند، به دليل اين كه عمل خوب از اعتقاد خوب سرچشمه مى‌گيرد.
***
نكته‌ها:
١- حركت به سوى بى‌نهايت
با اين كه: خداوند مكان و محلى ندارد، و مخصوصاً با توجه به اين كه: در همه جا هست و از ما به ما نزديك‌تر است، اين، موجب شده مفسران در تفسير «إِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ جَميعاً» در آيه فوق، و آيات ديگر قرآن، مطالب گوناگونى ارائه دهند.
گاهى گفته مى‌شود: منظور اين است، به سوى پاداش و جزاى خدا باز مى‌گرديد.
و شايد بعضى از جاهلان، اين تعبير (إِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ) را دليلى بر تجسّم خداوند در قيامت بدانند، كه بطلان اين عقيده واضح‌تر از آن است كه، نياز به بيان داشته باشد.
اما آنچه با دقت در آيات قرآن به دست مى‌آيد اين است كه: عالم حيات و زندگى، همچون كاروانى است كه از جهان عدم به حركت در آمده، و در مسير بى