تفسير اين گونه حروف سخن گفته‌ايم، و به خواست خدا در آينده نيز در موارد مناسب بحث‌هائى خواهيم داشت، و مطالب تازه‌اى بر آن خواهيم افزود.
به دنبال آن، نخست اشاره به عظمت آيات قرآن كرده، مى‌فرمايد: «آنها آيات كتاب حكيم است» «تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْحَكيمِ».
تعبير به «آنها» (اسم اشاره بعيد)، به جاى «هذِهِ» (اينها) (اسم اشاره به نزديك)، كه نظير آن در آغاز سوره «بقره» نيز آمده است، از تعبيرات لطيف قرآن محسوب مى‌شود، و كنايه از عظمت و والا بودن مفاهيم قرآن است.
زيرا مطالب پيش پا افتاده و ساده را، غالباً با اسم اشاره نزديك مى‌آورند، اما مطالب مهمى كه در سطح بالا، و گوئى بر فراز آسمان‌ها در يك افق عالى قرار گرفته، با اسم اشاره دور بيان مى‌كنند.
و اتفاقاً در تعبيرات روزمره، ما نيز از اين تعبير استفاده مى‌كنيم، و براى عظمت اشخاص، هر چند در حضورشان بوده باشيم، «آن جناب» يا «آن حضرت» مى‌گوئيم، نه «اين جناب» و «اين حضرت»، ولى به هنگام تواضع، كلمه «اينجانب» را به كار مى‌بريم.
توصيف كتاب آسمانى يعنى: قرآن به «حكيم»، اشاره به اين است كه: آيات قرآن داراى آن چنان استحكام، نظم و حسابى است كه، هر گونه باطل و خرافه و هزل را از خود دور مى‌سازد، جز حق نمى‌گويد، و جز به راه حق دعوت نمى‌كند.
***
آيه دوم، به تناسب اشاره‌اى كه در آيه قبل به قرآن مجيد و وحى آسمانى شده، يكى از ايرادات مشركان نسبت به پيامبر صلى الله عليه و آله را بيان مى‌كند، همان اشكالى كه به طور مكرر در قرآن مجيد آمده، و تكرارش نشان مى‌دهد، از ايرادات مكرّر مشركان بوده است و آن اين كه: