محتواى سوره يونس
اين سوره كه از سوره‌هاى «مكّى» است، و به گفته بعضى از مفسران: بعد از سوره «اسراء»، و قبل از سوره «هود» نازل شده است، همانند بسيارى از سوره‌هاى «مكّى» روى چند مسأله اصولى و زيربنائى تكيه مى‌كند، كه از همه مهم‌تر، مسأله «مبدأ» و «معاد» است.
١- نخست، از مسأله وحى و مقام پيامبر صلى الله عليه و آله سخن مى‌گويد.
٢- سپس، به نشانه‌هائى از عظمت آفرينش، كه نشانه عظمت خدا است مى‌پردازد.
٣- بعد از آن، مردم را به ناپايدارى زندگى مادّى دنيا، و لزوم توجه به سراى آخرت، و آمادگى براى آن از طريق ايمان و عمل صالح متوجه مى‌سازد.
٤- و به تناسب همين مسائل، قسمت‌هاى مختلفى از زندگى پيامبران بزرگ، از جمله: «نوح»، «موسى‌» و «يونس» عليهم السلام را بازگو مى‌كند، و به همين مناسبت نام سوره «يونس» بر آن گذارده شده است.
٥- و باز براى تأئيد مباحث فوق، سخن از لجاجت و سرسختى بت‌پرستان به ميان مى‌آورد، و حضور و شهود خدا را در همه جا براى آنها ترسيم مى‌كند، و مخصوصاً براى اثبات اين مسأله از اعماق فطرت آنان، كه به هنگام مشكلات آشكار مى‌شود، و به ياد خداى واحد يكتا مى‌افتند، كمك مى‌گيرد.
٦- و بالاخره، براى تكميل بحث‌هاى فوق، در هر مورد مناسبى، از بشارت و انذار، بشارت به نعمت‌هاى بى پايان الهى براى صالحان، و انذار و بيم دادن طاغيان و گردن‌كشان، استفاده مى‌كند.
***