«و او پروردگار عرش بزرگ است» «وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظيمِ».
جائى كه عرش و عالم بالا و جهان ماوراء طبيعت، با آن همه عظمتى كه دارد، در قبضه قدرت او، و تحت حمايت و كفالت او است، چگونه مرا تنها مى‌گذارد، و در برابر دشمن يارى نمى‌كند؟ مگر قدرتى در برابر قدرتش تاب مقاومت دارد؟ و يا رحمت و عطوفتى بالاتر از رحمت و عطوفت او تصور مى‌شود؟
***
خداوندا! هم اكنون كه اين سوره را به پايان مى‌رسانيم، و اين سطور را مى‌نگاريم، دشمنان ما را احاطه كرده، و ملت رشيد و قهرمان ما براى بر چيدن ظلم و فساد و استبداد، به پا خاسته است، يكپارچگى بى‌نظير، و اتحادى كه هيچ گاه تصور نمى‌شد، در ميان همه صفوف و قشرها بدون استثناء پيدا شده، حتى كودكان و خردسالان نيز در اين مبارزه شريكند، و هيچ كس از هيچ نوع فداكارى مضايقه ندارد.
پروردگارا! تو همه اينها را مى‌دانى، و مى‌بينى، و تو كانون مهر و محبتى، و تو، به مجاهدان وعده پيروزى داده‌اى؛ نصرت و ياريت را نزديك كن! و پيروزى نهائى را به ما مرحمت فرما! و اين تشنگان و شيفتگان را با زلال ايمان و عدل و آزادى سيراب فرما! «إِنَّكَ عَلى‌ كُلِّ شَىْ‌ءٍ قَدَيْر». «١»

آمِيْنَ يا رَبَّ الْعالَمِيْنَ
پايان سوره توبه