١٢٨ لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَريصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنينَ رَئُوفٌ رَحيمٌ
١٢٩ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظيمِ
ترجمه:
١٢٨- به يقين، رسولى از خود شما به سويتان آمد كه رنج‌هاى شما بر او سخت است؛ و اصرار بر هدايت شما دارد؛ و نسبت به مؤمنان، رئوف و مهربان است!
١٢٩- اگر آنها (از حق) روى بگردانند، (نگران مباش!) بگو: «خداوند مرا كفايت مى‌كند؛ هيچ معبودى جز او نيست؛ بر او توكّل كردم؛ و او صاحب عرش بزرگ است»!
تفسير:
آخرين آيات قرآن مجيد
آيات فوق كه به گفته بعضى از مفسران، آخرين آياتى است كه بر پيامبر صلى الله عليه و آله نازل شده است، و با آن سوره «برائت» نيز پايان مى‌پذيرد، در واقع اشاره‌اى است به تمام مسائلى كه در اين سوره گذشت، زيرا:
از يكسو، به تمام مردم، اعم از مؤمنان، كافران و منافقان گوشزد مى‌كند كه:
سخت‌گيرى‌هاى پيامبر و قرآن، و خشونت‌هاى ظاهرى كه نمونه‌هائى از آن در اين سوره بيان شد، همه به خاطر عشق و علاقه پيامبر صلى الله عليه و آله به هدايت و تربيت و تكامل آنها است.