مى‌كند كه براى مسلمانان جنبه حياتى دارد، و آن اين كه:
گر چه جهاد بسيار پر اهميت است، و تخلف از آن ننگ و گناه، ولى در مواردى كه ضرورتى ايجاب نمى‌كند نبايد همه مؤمنان در ميدان جهاد شركت كنند- مخصوصاً در مواقعى كه پيامبر صلى الله عليه و آله شخصاً در «مدينه» باقى مانده- بلكه لازم است هر جمعيتى از مسلمانان، به دو گروه تقسيم شوند، گروهى فريضه جهاد را انجام دهند، و گروه ديگرى در «مدينه» بمانند و معارف و احكام اسلام را بياموزند، مى‌فرمايد: «شايسته نيست مؤمنان همگى (به سوى ميدان جهاد) كوچ كنند؛ چرا از هر طايفه‌اى از آنان گروهى كوچ نمى‌كنند (و طايفه‌اى در مدينه بماند) تا در دين و احكام اسلام، آگاهى يابند» «وَ ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ».
«و به هنگامى كه ياران مجاهدشان از ميدان بازگشتند، احكام و فرمان‌هاى الهى را به آنها تعليم دهند، و از مخالفت آن انذارشان نمايند» «وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ».
«باشد كه اين برنامه موجب شود، آنها از مخالفت فرمان خدا بپرهيزند و وظائف خويش را انجام دهند» «لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ».
***
نكته‌ها:
١- مفهوم دقيق آيه
آنچه در تفسير آيه اشاره شد، علاوه بر اين كه با شأن نزول معروف آن سازگار است، با ظاهر جمله‌هاى آيه نيز، از هر تفسير ديگر موافق‌تر است، تنها چيزى كه در آن است، اين است كه بايد جمله «لِتَبْقى‌ طائِفَةٌ»، بعد از «مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ» در تقدير گرفته شود، يعنى از هر فرقه‌اى گروهى بروند، و