١١٥ وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُضِلَّ قَوْماً بَعْدَ إِذْ هَداهُمْ حَتَّى يُبَيِّنَ لَهُمْ ما يَتَّقُونَ إِنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَليمٌ
١١٦ إِنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ يُحْيي‌ وَ يُميتُ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصيرٍ
ترجمه:
١١٥- چنان نيست كه خداوند قومى را، پس از آن كه آنها را هدايت كرد گمراه (و مجازات) كند؛ مگر آن كه امورى را كه بايد از آن بپرهيزند، براى آنان بيان نمايد (و آنها مخالفت كنند)؛ زيرا خداوند به هر چيزى داناست!
١١٦- حكومت آسمان‌ها و زمين تنها از آنِ خداست؛ زنده مى‌كند و مى‌ميراند؛ و جز خدا، ولىّ و ياورى نداريد!
شأن‌نزول:
بعضى از مفسران گفته‌اند: گروهى از مسلمانان قبل از نزول فرائض و واجبات، چشم از جهان بسته بودند، جمعى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند و درباره سرنوشت آنها اظهار نگرانى كردند، و چنين مى‌پنداشتند: شايد آنها گرفتار مجازات الهى به خاطر عدم انجام اين فرائض باشند. آيه فوق نازل شد و اين موضوع را نفى كرد. «١»
بعضى ديگر از مفسران گفته‌اند: اين آيه در مورد استغفار مسلمانان، براى مشركان، و اظهار محبت آنها قبل از نهى صريح در آيات سابق نازل شده است؛