هستند، در مفهوم اين كلمه واردند، مانند آنچه در سوره «بقره» آيه ٢٧٣ ديده مى‌شود: لِلْفُقَراءِ الَّذينَ أُحْصِرُوا في‌ سَبيلِ اللَّهِ لايَسْتَطيعُونَ ضَرْباً فِي الأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ:
«انفاق براى فقيرانى است كه، در راه خدا گرفتار شده‌اند، و آن چنان ظاهر خويش را حفظ مى‌كنند كه، جاهل از شدت عفت نفس آنان، چنين مى‌پندارد غنى و بى‌نيازند».
از همه اينها گذشته، در روايتى «محمّد بن مسلم» از امام صادق عليه السلام يا امام باقر عليه السلام نقل كرده: از آن حضرت درباره «فقير» و «مسكين» سؤال كردند، فرمود: الْفَقِيرُ الَّذِي لايَسْأَلُ وَ الْمِسْكِينُ الَّذِي هُوَ أَجْهَدُ مِنْهُ الَّذِي يَسْأَلُ:
«فقير كسى است كه سؤال نمى‌كند، و مسكين حالش از او سخت‌تر است، و كسى است كه از مردم سؤال و تقاضا مى‌كند». «١»

همين مضمون، در حديث ديگرى از «ابو بصير» از امام صادق عليه السلام نقل شده است، «٢» و هر دو در مفهوم فوق صراحت دارند.
البته، پاره‌اى از قرائن گواهى بر خلاف آنچه در بالا گفتيم مى‌دهد، ولى هر گاه مجموع قرائن موجود را در نظر بگيريم، روشن مى‌شود: حق همان است كه در بالا گفته شد.
***