١٠٦ وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِامْرِ اللَّهِ إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَ إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ وَ اللَّهُ عَليمٌ حَكيمٌ
ترجمه:
١٠٦- و گروهى ديگر، به فرمان خدا واگذار شده‌اند (و كارشان با خداست)؛ يا آنها را مجازات مى‌كند، و يا توبه آنان را مى‌پذيرد (، هر طور كه شايسته باشند)؛ و خداوند دانا و حكيم است!
شأن‌نزول:
جمعى از مفسران گفته‌اند: آيه فوق، درباره سه نفر از متخلفان جنگ «تبوك» به نام «هلال بن اميه»، «مرارة بن ربيع» و «كعب بن مالك» نازل شده است، «١» كه شرح پشيمانى و چگونگى توبه آنها، در ذيل آيه ١١٨ همين سوره، به خواست خدا خواهد آمد.
از بعضى ديگر از روايات استفاده مى‌شود: آيه فوق درباره بعضى از «كفار» است، كه در ميدان‌هاى جنگ با مسلمانان، شخصيت‌هاى بزرگى مانند: «حمزه» سيد الشهداء، و امثال او را شهيد كردند، سپس دست از شرك برداشته و به آئين اسلام روى آوردند. «٢»