ضمناً اين نكته نيز روشن مى‌شود كه، منظور از مؤمنان در اين آيه- همان گونه كه در روايات فراوانى نيز آمده است- تمام افراد با ايمان نيست، بلكه گروه خاصى از آنها است، كه به فرمان خدا از اسرار غيب آگاهند، يعنى: جانشينان راستين پيامبر صلى الله عليه و آله.
نكته مهمى كه در اينجا بايد به آن توجه داشت، اين است: همان گونه كه سابقاً اشاره كرديم، مسأله عرض اعمال، اثر تربيتى فوق‌العاده‌اى در معتقدان به آن دارد؛ زيرا هنگامى كه من بدانم، علاوه بر خداوند كه همه جا با من است، پيامبر صلى الله عليه و آله و پيشوايان محبوب من، همه روز يا همه هفته از هر عملى كه انجام مى‌دهم، در هر نقطه و هر مكان، اعم از خوب و بد، همه آگاه مى‌شوند، بدون شك بيشتر رعايت مى‌كنم، و مراقب اعمال خود خواهم بود.
درست مثل اين كه، كاركنان مؤسسه‌اى بدانند، همه روز، يا همه هفته، تمام جزئيات اعمال آنها، به مقامات بالاتر گزارش مى‌شود، و آنها از همه آن اعمال با خبر مى‌گردند.
***
٤- آيا رؤيت به معنى ديدن است؟
معروف در ميان گروهى از مفسران اين است: رؤيت در جمله «فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ ...» به معنى معرفت است، نه به معنى علم؛ چرا كه يك مفعول بيشتر نگرفته، و مى‌دانيم اگر رؤيت به معنى علم باشد، دو مفعول مى‌گيرد.
ولى مانعى ندارد كه رؤيت را، به همان معنى اصليش كه مشاهده محسوسات باشد بگيريم، نه به معنى «علم»، و نه به معنى «معرفت»، در مورد اين موضوع كه خداوند همه جا حاضر و ناظر است، و به همه محسوسات احاطه دارد، جاى بحث نيست، و اما در مورد پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان نيز، مانعى ندارد كه آنها