ابى طالب (و امامان ديگر از فرزندان او) مى‌باشد». «١»
البته، در بعضى از اين اخبار، تنها سخن از پيامبر صلى الله عليه و آله به ميان آمده، و در پاره‌اى از على عليه السلام.
و در بعضى پيامبر و امامان همگى ذكر شده‌اند، همان طور كه:
بعضى تنها عصر «پنج‌شنبه» را وقت عرض اعمال مى‌شمرند.
بعضى همه روز.
بعضى هفته‌اى دو بار.
بعضى در آغاز هر ماه.
و بعضى به هنگام مرگ و گذاردن در قبر.
روشن است: اين روايات منافاتى با هم ندارند، و همه آنها مى‌تواند صحيح باشد، درست همانند اين كه در بسيارى از مؤسسات، گزارش كاركرد روزانه را همه روز، و گزارش كار هفته را در پايان هفته، و گزارش كار ماه يا سال را در پايان ماه يا سال، به مقامات بالاتر مى‌دهند.
در اينجا اين سؤال پيش مى‌آيد: آيا از خود آيه فوق، منهاى رواياتى كه در تفسير آن وارد شده است، اين موضوع را مى‌توان استفاده كرد؟
و يا همان گونه كه مفسران اهل سنت گفته‌اند: آيه، اشاره به يك مسأله عادى دارد و آن اين كه: انسان هر عملى انجام دهد، خواه نا خواه ظاهر خواهد شد، و علاوه بر خداوند، پيامبر صلى الله عليه و آله و همه مؤمنان از طرق عادى از آن آگاه مى‌شوند؟
در پاسخ اين سؤال بايد گفت: انصاف اين است كه، در خود آيه شواهدى وجود دارد كه مى‌رساند مراد اعمالى نيست كه به طور عادى آشكار مى‌شود و