فَتَرْبُوا فِى كَفِّ الرَّحْمنِ حَتّى‌ تَكُونَ أَعْظَمَ مِنَ الْجَبَلِ:
«هيچ كس از شما صدقه‌اى از در آمد حلالى نمى‌پردازد- و البته خداوند جز حلال قبول نمى‌كند- مگر اين كه خداوند با دست راست خود آن را مى‌گيرد، حتى اگر يك دانه خرما باشد، سپس در دست خدا نموّ مى‌كند تا بزرگ‌تر از كوه شود». «١»
اين حديث، كه پر از تشبيه و كنايه‌هاى پر معنى است، روشنگر اهميت فوق‌العاده خدمات انسانى، و كمك به نيازمندان، در تعليمات اسلام است.
تعبيرات مختلف ديگرى كه در احاديث در اين زمينه وارد شده، به قدرى جالب و پر اهميت است كه، پرورش‌يافتگان اين مكتب را، چنان در برابر نيازمندانى كه كمك‌هاى مالى را مى‌گيرند خاضع مى‌كند، كه گوئى شخص نيازمند بر آنها منّت گذارده، و افتخار داده كه آن كمك را از آنان پذيرفته است!
مثلًا از بعضى از احاديث استفاده مى‌شود: پيشوايان معصوم، گاهى پيش از آن كه صدقه‌اى را به شخص نيازمند بدهند، نخست دست خود را به علامت احترام و تعظيم مى‌بوسيدند، سپس آن را به نيازمند مى‌دادند. «٢»
يا اين كه، نخست آن را به نيازمند مى‌دادند، بعد از او مى‌گرفتند، و آن را مى‌بوسيدند و مى‌بوئيدند، و به او باز مى‌گردانيدند؛ چرا كه به دست خدا رسيده بود. «٣»
اما، چقدر دوريم ما كه، به هنگام يك كمك جزئى به برادران و خواهران نيازمند خود، آنها را تحقير مى‌كنيم، و يا با خشونت و بى‌اعتنائى با آنها رفتار