چگونه اين تبعيض غير منطقى را مى‌پسندد؟
قرآنى كه در آيات مختلفش، به ظالمان و فاسقان لعن مى‌كند، و آنها را مستوجب عذاب الهى مى‌شمرد، چگونه اين «مصونيت غير منطقى صحابه» را، در برابر كيفر الهى مى‌پسندد؟
آيا اين گونه لعن‌ها و تهديدهاى قرآن قابل استثناء است، و گروه خاصى از آن خارج‌اند؟ چرا و براى چه؟!
از همه گذشته، آيا چنين حكمى به منزله چراغ سبز دادن به صحابه، نسبت به هر گونه گناه و جنايت محسوب نمى‌شود؟
ثالثاً- اين حكم، با متون تاريخ اسلامى به هيچ وجه سازگار نيست؛ زيرا بسيار كسانى بودند كه روزى در رديف مهاجران و انصار بودند، و سپس از راه خود منحرف شدند، و مورد خشم و غضب پيامبر صلى الله عليه و آله، كه توأم با خشم و غضب خدا است قرار گرفتند.
آيا در آيات قبل، داستان «ثعلبة بن حاطب انصارى» را نخوانديم، كه چگونه منحرف گرديد و مغضوب پيامبر صلى الله عليه و آله شد؟
روشن‌تر بگوئيم: اگر منظور آنها اين است كه: صحابه پيامبر صلى الله عليه و آله، عموماً مرتكب هيچ گونه گناهى نشدند و معصوم و پاك از هر معصيتى بودند، اين از قبيل انكار بديهيات است.
و اگر منظور آن است كه: آنها گناه كردند و اعمال خلافى انجام دادند، ولى باز هم خدا از آنها راضى است، مفهومش اين است كه: خدا رضايت به گناه داده است!
چه كسى مى‌تواند «طلحه» و «زبير»، كه در آغاز از ياران خاص پيامبر صلى الله عليه و آله بودند، و همچنين «عايشه» همسر پيامبر صلى الله عليه و آله را، از خون هفده هزار نفر مردم