٦٠ إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ وَ الْمَساكينِ وَ الْعامِلينَ عَلَيْها وَ الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَ فِي الرِّقابِ وَ الْغارِمينَ وَ في‌ سَبيلِ اللَّهِ وَ ابْنِ السَّبيلِ فَريضَةً مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ عَليمٌ حَكيمٌ
ترجمه:
٦٠- زكات‌ها مخصوص فقراء و مساكين و كاركنانى است كه براى (جمع‌آورى) آن زحمت مى‌كشند، و كسانى كه براى جلب محبتشان اقدام مى‌شود، و براى (آزادى) بردگان، و (اداى دِين) بدهكاران، و در راه (تقويت آئين) خدا، و واماندگان در راه؛ اين، يك فريضه (مهم) الهى است؛ و خداوند دانا و حكيم است!
تفسير:
مصارف زكات و ريزه‌كارى‌هاى آن
در تاريخ اسلام، دو دوران مشخص ديده مى‌شود، دوران «مكّه»، كه همّت پيامبر صلى الله عليه و آله و مسلمانان در آن، مصروف تعليم و تربيت نفرات و آموزش و تبليغ مى‌شد، و دوران «مدينه»، كه پيامبر صلى الله عليه و آله در آن، دست به تشكيل «حكومت اسلامى»، و پياده كردن و اجراى تعليمات اسلام، از طريق اين حكومت صالح زد.
بدون شك، يكى از ابتدائى و ضرورى‌ترين مسائل، به هنگام تشكيل حكومت، تشكيل «بيت‌المال» است، كه به وسيله آن نيازهاى اقتصادى حكومت بر آورده شود، نيازهائى كه در هر حكومتى بدون استثناء وجود دارد.
به همين دليل، يكى از نخستين كارهائى كه پيامبر صلى الله عليه و آله در «مدينه» انجام