تفسير:
فرعونيان مغرور و پيمان‌شكن
در اين آيات، به گوشه‌اى از ماجراى پيغمبر خدا «موسى بن عمران» و برخورد او با «فرعون» اشاره شده، تا پاسخى باشد به گفتار بى‌اساس مشركان كه «اگر خدا مى‌خواست پيامبرى بفرستد، چرا مردى را از ثروتمندان «مكّه» و «طائف» براى اين مأموريت بزرگ انتخاب نكرد»؟
زيرا «فرعون» نيز همين ايراد را به «موسى‌» عليه السلام داشت، و منطق او عيناً همين منطق بود، «فرعون» او را به خاطر لباس پشمينه‌اش و نداشتن زيورآلات طلا مورد ملامت و سرزنش قرار داد.
در آيه نخست مى‌فرمايد: «ما موسى‌ را با آيات و نشانه‌هاى خود به سوى فرعون و اطرافيان و درباريان او فرستاديم» «وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى‌ بِآياتِنا إِلى‌ فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ».
«موسى‌ به آنها گفت: من فرستاده پروردگار جهانيانم» «فَقالَ إِنِّي رَسُولُ رَبِّ الْعالَمِينَ».
منظور از «آيات»، معجزاتى است كه موسى‌ عليه السلام در دست داشت، و حقانيت خود را به وسيله آن اثبات مى‌كرد، كه مهمترين آنها معجزه «عصا» و «يد بيضاء» بود.
و «ملأ» (بر وزن خلأ) چنان كه قبلًا هم گفته‌ايم، از ماده «مُلْأ» (بر وزن خلع) به معنى گروهى است كه هدف مشتركى را تعقيب مى‌كنند و ظاهر آنها چشم پر كن است گرفته شده، اين كلمه در قرآن مجيد، معمولًا به اشراف و ثروتمندان يا درباريان گفته مى‌شود.
تكيه بر عنوان «رَبِّ الْعالَمِينَ» در حقيقت از قبيل بيان مدعا توأم با دليل