اشاره به اين كه: در آيه تنها دستور به گفتن سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا داده نشده، بلكه قبلًا دستور تذكر و يادآورى نعمت‌هاى بزرگ‌تر خداوند داده شده:
نعمت هدايت به سوى اسلام، نعمت نبوت پيامبر صلى الله عليه و آله، نعمت قرار گرفتن در زمره بهترين امت‌ها، سپس تسبيح خداوند بر تسخير اين مركب!
قابل توجه اين كه از پاره‌اى از روايات استفاده مى‌شود: هر كس اين جمله را (سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هَذا وَ ما كُنَّا لَهُ مُقْرِنِيْنَ وَ انَّا الى‌ رَبِّنا لَمُنْقَلِبُوْنَ) به هنگام سوار شدن بر مركب بگويد، به فرمان خدا آسيبى به او نخواهد رسيد!.
اين مطلب در حديثى در كتاب «كافى» از ائمه اهل بيت عليهم السلام نقل شده است. «١» چقدر تفاوت است، ميان اين تعليمات سازنده اسلام، با آنچه از گروهى هوسران و مغرور ديده مى‌شود كه مركب‌هاى خود را وسيله خودنمائى و فخرفروشى، و گاه وسيله‌اى براى انواع گناهان قرار مى‌دهند، چنان كه «زمخشرى» در «كشّاف» از بعضى از سلاطين نقل مى‌كند كه او سوار بر مركب مخصوصش شده بود، و از شهرى به شهر ديگر مى‌رفت، كه يك ماه در ميان آن دو فاصله بود، آن قدر شراب مى‌خورد كه هرگز پيمودن راه را متوجه نشد، تنها هنگامى از مستى به هوش آمد كه به مقصد رسيده بود!
***