تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٧
٨٦ وَ لا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ
٨٧ وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ
٨٨ وَ قِيلِهِ يا رَبِّ إِنَّ هؤُلاءِ قَوْمٌ لايُؤْمِنُونَ
٨٩ فَاصْفَحْ عَنْهُمْ وَ قُلْ سَلامٌ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ
ترجمه:
٨٦- كسانى را كه غير از او مىخوانند قادر بر شفاعت نيستند؛ مگر آنها كه شهادت به حق دادهاند و به خوبى آگاهند!
٨٧- و اگر از آنان بپرسى چه كسى آنان را آفريده؟ قطعاً مىگويند: خدا، پس چگونه از عبادت او منحرف مىشوند؟
٨٨- آنها چگونه از شكايت پيامبر كه مىگويد: «پروردگارا! اينها قومى هستند كه ايمان نمىآورند».
٨٩- پس (اكنون كه چنين است) از آنان روى برگردان و بگو: «سلام بر شما»، اما به زودى خواهند دانست!
تفسير:
چه كسى قادر بر شفاعت است؟
در اين آيات، كه آخرين آيات سوره «زخرف» است، همچنان سخن درباره ابطال عقيده شرك، و سرانجام تلخ مشركان است، و با دلائل ديگرى بطلان