پهناور و گسترده.
در آيات فوق، به دنبال بحثى كه پيرامون مشركان «مكّه» و لجاجت و انكار آنها نسبت به معاد آمده، با اشاره به سرگذشت قوم «تُبَّع»، آنها را تهديد مى‌كند كه نه تنها عذاب الهى در قيامت در انتظارشان است، كه در اين دنيا نيز سرنوشتى همچون قوم گنهكار و كافر «تُبَّع» پيدا خواهند كرد.
مى‌فرمايد: «آيا آنها بهترند، يا قوم تبّع، و كسانى كه پيش از آنان بودند؟! ما آنها را هلاك كرديم، چرا كه مجرم بودند» «أَ هُمْ خَيْرٌ أَمْ قَوْمُ تُبَّعٍ وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ أَهْلَكْناهُمْ إِنَّهُمْ كانُوا مُجْرِمِينَ».
روشن است كه مردم «حجاز» از سرگذشت قوم «تُبَّع» كه در همسايگى آنها مى‌زيستند كم و بيش اطلاع داشتند، و لذا در آيه، شرح بيشترى پيرامون آنها نمى‌دهد، همين اندازه مى‌گويد: بترسيد از اين كه سرنوشتى همانند آنها و اقوام ديگرى كه در گرداگرد شما، در مسيرتان به سوى «شام» و در سرزمين «مصر» نزديك شما زندگى داشتند، پيدا كنيد.
به فرض كه شما قيامت را منكر شويد، ولى آيا مى‌توانيد عذاب‌هائى را كه بر اين اقوام مجرم و سركش نازل شد، انكار نمائيد؟!.
منظور از «الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِم»، اقوامى همچون قوم «نوح» و «عاد» و «ثمود» است.
درباره قوم «تُبَّع» در نكات، به خواست خدا بحث خواهيم كرد.
***
سپس، بار ديگر به مسأله معاد بازمى‌گردد، و با استدلال لطيفى اين واقعيت را اثبات كرده، مى‌گويد: «ما آسمان‌ها و زمين و آنچه را در ميان اين دو است بيهوده و بى‌هدف نيافريديم» «وَ ما خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما