يعنى بدان! تنها پناهگاه در عالم او است، به او پناه بر، و حل مشكلاتت را فقط از او بخواه، و از انبوه دشمنان، هرگز وحشت مكن!
اين تفسيرهاى سه‌گانه، منافاتى با هم ندارند و ممكن است در مفهوم آيه جمع شود.
به دنبال اين مسأله عقيدتى، باز به سراغ مسأله تقوا و پاكى از گناه رفته، مى‌افزايد: «براى گناه خود و مردان و زنان با ايمان استغفار كن» «وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ».
پيدا است، پيامبر صلى الله عليه و آله به حكم مقام عصمت، هرگز مرتكب گناهى نشده، اين گونه تعبيرها يا اشاره به مسأله «ترك اولى‌» و «حَسَناتُ الابْرارِ سَيِّئاتُ الْمُقَرَّبِيْنَ» «١»
است، و يا سرمشقى است براى مسلمانان.
در حديثى آمده است: «حذيفة بن يمان» مى‌گويد: «من مرد تندزبانى بودم و نسبت به خانواده‌ام تندى مى‌نمودم، عرض كردم اى رسول خدا! مى‌ترسم عاقبت، زبانم مرا دوزخى كند»! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: فَأَيْنَ انْتَ مِنَ الاسْتِغْفارِ؟ انِّي لَأَسْتَغْفِرُ اللَّهَ فِى الْيَوْمِ مِأَةَ مَرَّةٍ!: «از استغفار غفلت مكن، حتى خود من هر روز يك صد مرتبه استغفار مى‌كنم»! (در بعضى از روايات نيز هفتاد مرتبه آمده است). «٢»
اگر ديگران از گناهان و معاصى خود استغفار مى‌كنند، پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله از آن لحظه‌اى كه از ياد خدا غافل مانده و يا كار خوب‌ترى را رها كرده، و به سراغ خوب رفته است، استغفار مى‌نمايد.
اين نكته نيز قابل توجه است كه، در اينجا خداوند، براى مؤمنين و مؤمنات