پاك او باشند، هم در مشكلات، يارى مى‌شوند، و هم ثبات قدم دارند، و سرانجام به مقصود خود نائل مى‌شوند، اما آنها كه از زير اين پوشش، خارجند اعمالشان حبط و نابود، و عاقبت كارشان، هلاكت است.
در اينجا سؤالى پيش مى‌آيد كه: در آيه مورد بحث، خداوند فقط به عنوان مولاى مؤمنان ذكر شده، در حالى كه در بعضى ديگر از آيات قرآن مانند آيه ٣٠ سوره «يونس» مولاى كافران نيز معرفى شده است: وَ رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلاهُمُ الْحَقِّ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ: «و همگى به سوى «اللَّه»- مولا و سرپرست حقيقى خود- بازگردانده مى‌شوند؛ و چيزهائى را كه به دروغ همتاى خدا قرار داده بودند، گم و نابود مى‌شوند»!
پاسخ اين سؤال، با توجه به يك نكته روشن مى‌شود، و آن اين كه: «ولايت عامه» خداوند- كه همان مسأله خالقيت و تدبير او است- همگان را فرا مى‌گيرد، ولى «ولايت خاصه» و عنايت مخصوص او- كه توأم با انواع حمايت‌ها است- تنها شامل حال مؤمنان است. «١»
بعضى گفته‌اند: اين آيه اميدبخش‌ترين آيات، قرآن است: «ارْجى‌ آيَةً فِى الْقُرْآنِ» چرا كه همه مؤمنان را اعم از عالم و جاهل، زاهد و راغب، كوچك و بزرگ، زن و مرد، و پير و جوان، تحت حمايت و عنايت خاص پروردگار معرفى مى‌كند، حتى مؤمنان گنهكار را استثنا نمى‌كند، او در حوادث سخت و مصائب جانكاه، نمونه‌هاى حمايت خويش را نشان مى‌دهد كه هر كس در طول عمر خود اين معنى را احساس كرده است و در تواريخ نيز شواهد فراوان دارد. «٢»