مى‌شد.
اين احتمال نيز وجود دارد كه، هدفشان از ضد و نقيض‌گوئى‌ها سخريه و استهزاء بوده است.
***
آيه بعد، سخن از مجازات و كيفر آنها مى‌گويد، كيفرى كه شباهت با مجازات‌هاى قراردادى دنياى ما ندارد، مى‌فرمايد: «در آنجا سيئات اعمالشان براى آنها آشكار مى‌شود» «وَ بَدا لَهُمْ سَيِّئاتُ ما عَمِلُوا».
زشتى‌ها و بدى‌ها تجسم مى‌يابند، جان مى‌گيرند، و در برابر آنها آشكار مى‌شوند، و همدم و همنشين آنها هستند، و دائماً آزارشان مى‌دهند!
«و سرانجام آنچه را استهزاء مى‌كردند بر آنها واقع مى‌شود» «وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ». «١»

***
و از همه دردناك‌تر اين كه: از سوى خداوند رحمان و رحيم، به آنها خطاب مى‌گردد: «و گفته مى‌شود: امروز شما را فراموش مى‌كنيم همان گونه كه شما ديدار امروز را به فراموشى سپرديد»! «وَ قِيلَ الْيَوْمَ نَنْساكُمْ كَما نَسِيتُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا».
اين تعبيرى است كه به صورت‌هاى مختلف در قرآن مجيد كراراً آمده است:
در آيه ٥١ «اعراف» مى‌خوانيم: فَالْيَوْمَ نَنْساهُمْ كَما نَسُوا لِقاءَ يَوْمِهِمْ هذا: «امروز ما آنها را فراموش مى‌كنيم، همان گونه كه لقاى چنين روزى را فراموش كردند».
و در آيه ١٤ «الم سجده» نيز همين معنى به شكل ديگرى آمده است.