تفسير:
همه از بهر تو سرگشته و فرمانبردار!
به دنبال بحث‌هائى كه درباره عظمت آيات الهى در آيه‌هاى گذشته آمد، آيات مورد بحث نيز همين معنى را تعقيب كرده، مى‌گويد: «اين قرآن مجيد مايه هدايت است» «هذا هُدىً».
حق را از باطل جدا مى‌سازد، صحنه زندگى انسان را روشن مى‌كند، و دست رهروان راه حق را گرفته، به سرمنزل مقصود مى‌رساند.
«اما براى كسانى كه آيات پروردگارشان را انكار كردند، عذابى است سخت و دردناك» «وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ لَهُمْ عَذابٌ مِنْ رِجْزٍ أَلِيمٌ».
«رِجْز» (بر وزن حرص) چنان كه «راغب» در «مفردات» گفته، در اصل به معنى «اضطراب و لرزش و بى‌نظمى» است، مخصوصاً هنگامى كه شتر، بيمار مى‌شود به گونه‌اى كه از فرط ناتوانى گام‌هاى خود را نزديك و نامنظم برمى‌دارد، عرب به اين حالت، «رِجز» مى‌گويد.
به بيمارى طاعون و بلاهاى سخت، و يا برف و تگرگ شديد، و وسوسه‌هاى شياطين و مانند آن نيز اين كلمه اطلاق مى‌شود، چرا كه همه آنها باعث اضطراب و تزلزل و بى‌نظمى است و اگر به اشعار جنگى «رَجَز» (بر وزن غرض) مى‌گويند، به خاطر مقطع‌هاى كوتاه و نزديك به هم مى‌باشد (يا به خاطر تزلزل و اضطرابى كه بر پيكر دشمن مى‌افكند).
***
پس از آن رشته سخن را به بحث توحيد كه در آيات نخستين اين سوره، مطرح شده مى‌كشاند، درس‌هاى مؤثرى از توحيد و خداشناسى، به مشركان مى‌دهد.