و «ذكر اللَّه»، و كراراً اين جمله را در سوره «قمر» مى‌خوانيم: وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ: «ما قرآن را براى يادآورى آسان ساختيم؛ آيا كسى هست كه متذكر شود». «١»
از اين گذشته جمله «وَ سَوْفَ تُسْئَلُونَ» گواهى مى‌دهد كه منظور سؤال از عمل به اين برنامه الهى است.
اما با اين همه عجيب اين است كه، بسيارى از مفسران تفسير ديگرى براى اين آيه برگزيده‌اند، كه تناسبى با آنچه گفتيم ندارد، از جمله، گفته‌اند: معنى آيه اين است كه: «اين قرآن مايه شرف و آبرو يا ذكر خير براى تو و قوم تو است، و عرب و قريش، يا امت تو را شرافت مى‌بخشد، چرا كه به لغت آنان نازل شده است و به زودى از اين نعمت الهى سؤال مى‌شود». «٢»
درست است كه قرآن مجيد، آوازه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و عرب، بلكه همه مسلمانان را در جهان بلند ساخت، و بيش از چهارده قرن است كه نام پيامبر صلى الله عليه و آله را به عظمت، هر صبح و شام بر مأذنه‌ها مى‌برند، و قوم بى‌نام و نشان عرب جاهلى، در سايه آن نام و نشان يافت، و امت اسلامى در پرتو آن در جهان بلند آوازه شد.
و نيز درست است كه «ذكر»، گاه به اين معنى در قرآن مجيد آمده، ولى، بدون شك، معنى اول در آيات قرآنى گسترده‌تر، و با هدف نزول قرآن و آيات مورد بحث، سازگارتر است.
بعضى از مفسران آيه ١٠ سوره «انبياء» را شاهد بر تفسير دوم گرفته‌اند لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ كِتاباً فِيهِ ذِكْرُكُمْ أَ فَلا تَعْقِلُونَ: «ما بر شما كتابى نازل كرديم كه وسيله