مقاومت نياوردند تا چه رسد به شما.
آنگاه مىافزايد: «ما براى آنها گوش و چشم و قلب قرار داديم» «وَ جَعَلْنا لَهُمْ سَمْعاً وَ أَبْصاراً وَ أَفْئِدَةً». «١»

آنها از نظر درك و ديد و تشخيص واقعيت‌ها، نيز قوى و نيرومند بودند، مطالب را به خوبى درك مى‌كردند، و از اين وسائل خداداد، در تأمين مقاصد مادى خود كاملًا بهره مى‌گرفتند.
«ولى نه گوش و نه چشم و نه عقولشان آنها را به هنگام نزول عذاب الهى، به هيچ وجه سودى نبخشيد؛ چرا كه آيات خدا را انكار مى‌كردند» «فَما أَغْنى‌ عَنْهُمْ سَمْعُهُمْ وَ لاأَبْصارُهُمْ وَ لاأَفْئِدَتُهُمْ مِنْ شَىْ‌ءٍ إِذْ كانُوا يَجْحَدُونَ بِآياتِ اللَّهِ». «٢»

«و سرانجام آنچه را استهزاء مى‌كردند بر آنها وارد شد» «وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ».
آرى، آنها هم مجهز به وسائل مادى بودند، و هم وسائل درك حقيقت، اما چون از طريق لجاجت و استكبار با آيات الهى برخورد مى‌كردند، و سخنان پيامبران را مورد سخريه قرار مى‌دادند، نور حق به قلوب آنها نفوذ نكرد.
و همين كبر و غرور و دشمنى با حق، سبب شد كه از وسائل و ابزار هدايت و شناخت، همچون چشم و گوش و عقل نتوانند بهره گيرند، و راه نجات را بازيابند، و عاقبت به همان سرنوشت شومى كه در آيات گذشته اشاره شد، گرفتار شدند.
جائى كه آنها با آن همه قدرت و امكانات، كارى از پيش نبردند و پيكرهاى