خداى يگانه را برده مى‌شود، دل‌هاى كسانى كه به آخرت ايمان ندارند مشمئز ومنتفر مى‌گردد» (وَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لايُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ). «١»

آرى، هنگامى كه آنها از اين امور، نفرت داشتند، طبعاً گامى در اين مسير برنمى‌داشتند و تمام تلاش‌ها و كوشش‌هايشان در مسير باطل بود، و طبيعى است كه چنين اعمالى، حبط و نابود گردد.
در حديثى از امام باقر عليه السلام آمده است: كَرِهُوا ما انْزَلَ اللَّهُ فِى حَقِّ عَلِىٍّ: «آنها آنچه را كه خداوند در حق على عليه السلام نازل كرده بود كراهت داشتند». «٢»
البته، تعبير «ما انْزَلَ اللَّهُ» معنى گسترده‌اى دارد كه يكى از مصداق‌هاى روشنش مسأله ولايت اميرمؤمنان على عليه السلام است، نه اين كه منحصر در آن باشد.
***
و از آنجا كه قرآن مجيد، در بسيارى از موارد، نمونه‌هاى حسى را به ظالمان سركش ارائه مى‌دهد، در اينجا نيز آنها را به مطالعه احوال اقوام گذشته دعوت كرده مى‌فرمايد: «آيا آنها سير در زمين نكردند؟ تا ببينند عاقبت كسانى كه قبل از آنها بودند، چگونه بود؟ همانها كه راه كفر و طغيان را پيش گرفتند، و خداوند آنها را درهم كوبيد و هلاك كرد» «أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ دَمَّرَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ».
سپس براى اين كه آنها گمان نكنند، سرنوشت دردناكى كه براى امت‌هاى طغيانگر پيشين بود، جنبه خصوصى داشته، مى‌افزايد: «و براى مشركان و كافران نيز امثال اين مجازات‌ها خواهد بود» «وَ لِلْكافِرِينَ أَمْثالُها». «٣»