هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ».
«بَصائِر» جمع «بصيرت» به معنى بينائى است، هر چند اين واژه بيشتر در مورد بينش‌هاى فكرى و عقلى استعمال مى‌شود، ولى گاه به تمام امورى كه مايه درك و فهم مطلب است، اطلاق مى‌گردد.
جالب اين كه مى‌گويد: «اين قرآن و شريعت بينائى‌هائى است» يعنى عين بينائى است، آن هم نه يك بينائى كه بينائى‌ها! نه در يك بُعد، كه در همه ابعاد زندگى به انسان، بينش صحيح مى‌دهد.
نظير همين تعبير، در آيات ديگر قرآن از جمله آيه ١٠٤ سوره «انعام» آمده است: قَدْ جائَكُمْ بَصائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ: «دلائل روشن از طرف پروردگارتان براى شما آمد».
در اينجا سه موضوع در آيه مطرح شده: «بصائر»، «هدايت» و «رحمت» كه به ترتيب علت و معلول يكديگرند، آيات روشنگر و شريعت بينا كننده، انسان را به سوى هدايت مى‌برد، و هدايت، نيز مايه رحمت پروردگار است.
جالب اين كه «بصائر» را براى عموم مردم ذكر مى‌كند، اما هدايت و رحمت را مخصوص كسانى كه اهل يقينند، و بايد چنين باشد؛ زيرا آيات قرآن مخصوص قوم و گروهى نيست، بلكه تمام انسان‌ها كه در مفهوم «الناس» جمعند، در آن شريكند، بى هيچ گونه محدوديتى از نظر زمان و مكان، ولى طبيعى است هدايت، فرع بر يقين، و رحمت الهى نيز مولود آن است، و شامل حال همه نمى‌شود.
به هر حال، اين كه مى‌گويد: قرآن عين بصيرت و عين هدايت و رحمت است تعبير زيبائى است كه از عظمت و تأثير و عمق اين كتاب آسمانى، حكايت مى‌كند براى آنها كه رهرو راهند و جستجوگر حقند.