«امعاء» جمع «معى» (بر وزن سعى) و «معا» (بر وزن غنا) به معنى روده است، و گاه به تمام آنچه در درون شكم وجود دارد، نيز گفته مى‌شود و پاره شدن آنها، اشاره به شدت سوزندگى و حرارت اين نوشابه وحشتناك دوزخى است.
***
نكته‌ها:
١- نهرهاى چهارگانه بهشتى
از آيات قرآن مجيد، به خوبى استفاده مى‌شود كه در بهشت، نهرها و چشمه‌هاى گوناگونى است كه هر كدام داراى فايده و لذتى است كه چهار نمونه آن در آيه فوق آمده، و نمونه‌هاى ديگرى نيز در سوره «دهر» است كه به خواست خدا در تفسير آن خواهد آمد.
تعبير به «انهار» در مورد اين چهار نوع، نشان مى‌دهد كه از هر كدام آنها يك نهر در آنجا نيست بلكه «نهرها» است.
بارها گفته‌ايم، نعمت‌هاى بهشتى چيزى نيست كه با الفاظ روزمره زندگى دنيا، بتوان درباره آن سخن گفت، اين الفاظ، كوچك‌تر از آن است كه بتواند ترسيم كامل و گويائى از آن بكند، بلكه تنها مى‌تواند شبحى كم رنگ از آن حقايق بزرگ، در اذهان ما ترسيم نمايد.
در آيه مورد بحث، به نهرهاى «آب»، «شير»، «شراب طهور» و «عسل» اشاره شده، كه ممكن است اولى، براى رفع تشنگى است، دومى تغذيه، سومى نشاط، و چهارمى لذت و قوت مى‌آفريند.
جالب اين كه، از آيات ديگر قرآن، استفاده مى‌شود كه همه بهشتيان از همه اين نوشيدنى‌ها نمى‌نوشند بلكه، سلسله مراتبى دارند كه به تناسب آن بهره‌مند مى‌شوند، در سوره «مطففين» آيه ٢٨ مى‌خوانيم: عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ: