كه نيازى به تكرار ندارد.
همين قدر مى‌گوئيم: اين آياتِ تكان‌دهنده و حركت‌آفرين و پرمحتواى قرآن، از حروف ساده الفبا، از حا و ميم، و مانند آن، تركيب يافته، و در عظمت خداوند همين بس، كه چنان تركيب عظيمى را از چنين مفردات ساده‌اى به وجود آورده، كه اگر تا دامنه قيامت در اسرار آن انديشه كنند، باز هم مطالب ناگفته بسيار دارد.
***
و شايد به همين جهت، بلافاصله مى‌افزايد: «اين كتاب از سوى خداوند عزيز و حكيم (قادر و توانا) نازل شده است» «تَنْزِيلُ الْكِتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ».
اين همان تعبيرى است كه در آغاز سه سوره از سوره‌هاى «حم» آمده است (زمر، جاثيه و احقاف).
مسلم است قدرتى شكست‌ناپذير، و حكمتى بى‌كران لازم است تا چنين كتابى را نازل كند.
***
سپس از كتاب «تدوين» به كتاب «تكوين» پرداخته، و از عظمت و حقانيت آسمان‌ها و زمين سخن مى‌گويد، مى‌فرمايد: «ما آسمان‌ها و زمين و آنچه را ميان اين دو است، جز به حق نيافريديم» «ما خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما إِلَّا بِالْحَقِّ».
نه در كتاب آسمانيش كلمه‌اى بر خلاف حق است، و نه در مجموعه عالم خلقتش چيزى ناموزون و مخالف حق يافت مى‌شود، همه موزون، همه سنجيده، و همه همراه و توأم با حق است.