مركب اين گونه تكميل مى‌كند: «و ما به سوى پروردگارمان بازمى‌گرديم» «وَ إِنَّا إِلى‌ رَبِّنا لَمُنْقَلِبُونَ».
اين جمله اشاره‌اى به مسأله معاد است بعد از بحث‌هائى كه پيرامون توحيد در اين آيات گذشت؛ چرا كه هميشه توجه به آفريدگار و مبدأ، انسان را متوجه معاد نيز مى‌سازد.
و نيز اشاره‌اى است به اين معنى كه مبادا هنگام سوار شدن و تسلط بر اين مركب‌هاى راهوار مغرور شويد، و در زرق و برق دنيا فرو رويد، بايد به هر حال به ياد آخرت باشيد، چرا كه حالت غرور مخصوصاً در اين موقع، فراوان دست مى‌دهد و كسانى كه مركب‌هاى خود را وسيله برترى‌جوئى و تكبر بر ديگران قرار مى‌دهند كم نيستند.
و از سوى سوم، سوار شدن بر مركب و انتقال از جائى به جاى ديگر، ما را به انتقال بزرگمان از اين جهان به جهان ديگر متوجه مى‌سازد، آرى ما سرانجام به سوى خدا مى‌رويم.
***
نكته:
ياد خدا به هنگام بهره‌گيرى از نعمت‌ها
از نكات جالبى كه در آيات قرآن به چشم مى‌خورد، اين است كه: دعاهائى به مؤمنان تعليم داده كه به هنگام بهره‌گيرى از مواهب الهى بخوانند، دعاهائى كه با محتواى سازنده‌اش روح و جان انسان را مى‌سازد، و آثار غرور و غفلت را مى‌زدايد.
به نوح عليه السلام دستور مى‌دهد: فَإِذَا اسْتَوَيْتَ أَنْتَ وَ مَنْ مَعَكَ عَلَى الْفُلْكِ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ: «و هنگامى كه تو و همه كسانى كه با