تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٢
طالب حقاند» «إِنَّ فِى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لَآياتٍ لِلْمُؤْمِنِينَ».
عظمت آسمانها از يكسو، و نظام شگفتانگيز آنها كه ميليونها سال مىگذرد، و برنامههاى آنها بدون كمترين انحراف و دگرگونى ادامه مىيابد از سوى ديگر، و ساختمان زمين و عجائب آن از سوى سوم، هر يك، آيتى از آيات خدا است.
زمينى كه به گفته بعضى از دانشمندان چهارده نوع حركت دارد، و با سرعت سرسامآورى به گرد خود مىگردد، و نيز حركتى سريع به گرد خورشيد، و حركت ديگرى همراه خانواده منظومه شمسى در دل كهكشان دارد، و به مسافرتى بىانتها مشغول است، با اين حال چنان آرام است كه مهد آسايش انسان و همه موجودات زنده است، و ابداً احساس نمىشود كه حتى به مقدار سر سوزنى، حركت مىكند!
نه چنان سخت است كه نتوان در آن زراعت كرد و خانه بنا نمود، و نه چنان نرم است كه قابل استقرار و بقا نباشد.
انواع منابع و معادن و وسائل حيات، براى ميلياردها انسان گذشته و امروز و آينده، در آن فراهم شده، و آنقدر زيبائى دارد كه انسان را مسحور و مفتون خود مىسازد، كوهها و درياها و جوّ زمين نيز، هر كدام آيتى است اسرارآميز، ولى از اين نشانههاى توحيد و عظمت آفريدگار، تنها مؤمنان، يعنى طالبان حق و پويندگان راه «اللَّه» بهره مىگيرند، و كوردلان بىخبر و مغرور از درك آن محرومند.
***
آنگاه به ارائه اين آيات «آفاقى» و آيات «انفسى» پرداخته، مىگويد: «و در آفرينش شما و جنبندگانى كه در سراسر زمين پراكنده ساخته نيز، نشانههائى