«أَنْ أَدُّوا إِلَىَّ عِبادَ اللَّهِ».»

مطابق اين تفسير، «عباد اللَّه» مخاطب است، و منظور از آن فرعونيان مى‌باشند، گر چه اين تعبير در آيات قرآن، در مورد بندگانِ خوب به كار مى‌رود، ولى در موارد متعددى نيز، بر كفار و گنهكاران، براى دلجوئى و جذب قلوب آنها به سوى حق اطلاق شده است. «٢»
بنابراين، منظور از «أَدُّوا» (ادا كنيد)، اطاعتِ فرمان خدا و انجام دستورات او است.
جمعى از مفسرين، تفسير ديگرى براى اين جمله ذكر كرده گفته‌اند: منظور از «عباد اللَّه»، «بنى‌اسرائيل» است، و منظور از «أَدُّوا»، سپردن آنها به دست موسى عليه السلام و رفع اسارت و بردگى از آنهاست، شبيه آنچه در آيه ١٧ سوره «شعراء» آمده است: أَنْ أَرْسِلْ مَعَنا بَنِىْ‌إِسْرائِيْلَ: «پيشنهاد من اين است كه بنى‌اسرائيل را با ما بفرستى» (نظيرِ همين معنى، در آيه ١٠٥ «اعراف» و ٤٧ «طه» نيز آمده است).
مطلبى كه با اين تفسير سازگار نيست، جمله «أَدُّوا» است كه معمولًا در مورد اداء كردن اموال و امانات و تكاليف به كار مى‌رود، نه در مورد تحويل دادن اشخاص (اين موضوع، با ملاحظه موارد استعمال اين واژه به خوبى روشن مى‌شود).
به هر حال، در دنباله آيه، براى نفى هر گونه اتهام از خود، مى‌افزايد: «من براى شما رسول امينى هستم» «إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ».
اين تعبير، در حقيقت، به عنوان پيش‌گيرى از نسبت‌هاى ناروائى است كه