لَوْسَمِعُوا مَا اسْتَجابُوا لَكُمْ وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَكْفُرُونَ بِشِرْكِكُمْ وَ لايُنَبِّئُكَ مِثْلُ خَبِيرٍ: «اگر آنها را بخوانيد صداى شما را نمى‌شنوند، و اگر بشنوند به شما پاسخ نمى‌گويند؛ و روز قيامت، شرك و (پرستش) شما را منكر مى‌شوند؛ و هيچ كس مانند (خداوند آگاه و) خبير تو را (از حقايق) باخبر نمى‌سازد»!
در اينجا نيز تمام مسائلى كه در آيات مورد بحث آمده، با تفاوت مختصرى تكرار شده است.
اما چگونه معبودان، عبادتِ عابدان را انكار مى‌كنند، در حالى كه جاى انكار نيست؟
ممكن است اشاره به اين باشد كه آنها در حقيقت هواى نفس خويش را مى‌پرستيدند، نه معبودان را؛ چرا كه سرچشمه «بت‌پرستى» «هوى‌پرستى» است.
اين نكته، نيز قابل توجه است كه عداوت و دشمنى معبودها، نسبت به عابدان در قيامت، مطلبى نيست كه تنها در اينجا روى آن تكيه شده باشد، در آيه ٢٥ سوره «عنكبوت» از قول «ابراهيم» عليه السلام قهرمان بت‌شكن، نيز مى‌خوانيم: وَ قالَ إِنَّمَا اتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثاناً مَوَدَّةَ بَيْنِكُمْ فِى الْحَياةِ الدُّنْيا ثُمَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَكْفُرُ بَعْضُكُمْ بِبَعْضٍ وَ يَلْعَنُ بَعْضُكُمْ بَعْضاً: « (ابراهيم) گفت: شما غير از خدا بت‌هائى براى خود انتخاب كرده‌ايد كه مايه دوستى و محبت ميان شما در زندگى دنيا باشد؛ سپس روز قيامت از يكديگر بيزارى مى‌جوئيد و يكديگر را لعن مى‌كنيد»!.
در آيه ٨٢ سوره «مريم» نيز آمده است: كَلَّا سَيَكْفُرُونَ بِعِبادَتِهِمْ وَ يَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا: «هرگز (چنين نيست!) به زودى (معبودها) منكر عبادت آنان خواهند شد؛ (بلكه) بر ضدّشان قيام مى‌كنند».