تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٩
٩ بَلْ هُمْ فِي شَكٍّ يَلْعَبُونَ
١٠ فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّماءُ بِدُخانٍ مُبِينٍ
١١ يَغْشَى النَّاسَ هذا عَذابٌ أَلِيمٌ
١٢ رَبَّنَا اكْشِفْ عَنَّا الْعَذابَ إِنَّا مُؤْمِنُونَ
١٣ أَنَّى لَهُمُ الذِّكْرى وَ قَدْ جاءَهُمْ رَسُولٌ مُبِينٌ
١٤ ثُمَّ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَ قالُوا مُعَلَّمٌ مَجْنُونٌ
١٥ إِنَّا كاشِفُوا الْعَذابِ قَلِيلًا إِنَّكُمْ عائِدُونَ
١٦ يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرى إِنَّا مُنْتَقِمُونَ
ترجمه:
٩- ولى آنها در شكّاند و (با حقايق) بازى مىكنند.
١٠- پس منتظر روزى باش كه آسمان دود آشكارى پديد آورد!.
١١- كه همه مردم را فرا مىگيرد؛ اين عذاب دردناكى است!
١٢- (مىگويند:) پروردگارا! عذاب را از ما برطرف كن كه ايمان مىآوريم.
١٣- چگونه و از كجا متذكّر مىشوند با اين كه رسول روشنگر به سراغشان آمد!
١٤- سپس از او روىگردان شدند و گفتند: «او تعليميافتهاى ديوانه است»!.
١٥- ما عذاب را كمى برطرف مىسازيم، ولى باز به كارهاى خود برمىگرديد!
١٦- (ما از آنها انتقام مىگيريم) در آن روز كه آنها را با قدرت خواهيم گرفت؛ آرى ما انتقامگيرندهايم!