ناراحتى است.
***
جاودانگى بهشت و نعمت‌هاى بهشتى، ششمين موهبت الهى بر متقين است؛ چرا كه آنچه فكر انسان را به هنگام وصال ناراحت مى‌كند، بيم فراق است، لذا مى‌فرمايد: «آنها هيچ مرگى جز همان مرگ اول كه در دنيا چشيدند نخواهند چشيد»! «لايَذُوقُونَ فِيهَا الْمَوْتَ إِلَّا الْمَوْتَةَ الْأُولى‌».
جالب اين كه، قرآن مسأله جاودانه بودن نعمت‌هاى بهشت را با تعبيرات مختلف بيان كرده است، گاه مى‌گويد: خالِدِيْنَ فِيْها: «جاودانه در باغ‌هاى بهشت خواهند ماند». «١»
و گاه مى‌گويد: عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ: «بخششى است قطع‌نشدنى»! «٢»
در اين كه چرا تعبير به مرگ نخستين (الموتة الاولى) شده است، مطالبى است كه در «نكات» خواهد آمد.
سرانجام، هفتمين و آخرين نعمت را در اين سلسله چنين بيان مى‌كند: «و خداوند آنها را از عذاب دوزخ حفظ كرده است» «وَ وَقاهُمْ عَذابَ الْجَحِيمِ».
كمال اين نعمت‌ها در اين است كه احتمال عذاب و فكر مجازات، بهشتيان را به خود مشغول نمى‌دارد و نگران نمى‌كند.
اشاره به اين كه اگر پرهيزگاران لغزش‌هائى هم داشته‌اند، خدا به لطف و كرمش آنها را بخشيده، و به آنها اطمينان داده است كه از اين نظر نگرانى به خود راه ندهند، و به تعبير ديگر، غير از معصومين عليهم السلام خواه ناخواه لغزشى دارند، و تا مشمول عفو الهى نشوند از آن بيمناك‌اند، اين آيه به آنها از اين نظر امنيت كامل